post_image

آرتروز از شایعترین بیماریهای مفصلی است که در اثر تخریب مفصل‌های گوناگون ایجاد می‌شود. این بیماری میلیونها نفر در جهان به ویژه افراد مسن را تحت تاثیر قرار داده است. این بیماری به صورت کند و آهسته پیشرفت کرده و انسان را دچار دردهای متناوبی می‌سازد.
جهت پی بردن به بیماری لازم است شناختی از ساختار مفصل و غضروف داشته باشیم:

غضروف ماده‌ای است لغزنده و تحت فشار که در انتهای استخوان قرار داد. این ماده که تشکیل دهنده مفصل است همواره در معرض فرسایش قرار دارد. مفصل و غضروف درون آن با پرده هایی به نام غشاهای سینوویال احاطه می‌شوند که مایعی را به داخل کپسول مفصلی ترشح می‌کند. این مایع با محافظت و نرم کردن غضروف موجب حرکت آزاد مفصل می‌شود. بدن با بازسازی غضروف که دائماً در حال فرسایش است غضروفهای سائیده شده را جایگزین می‌کند. مادامی که این فرآیند یعنی خارج کردن غضروفهای فرسوده و بازسازی غضروف جدید تعادل داشته باشند مفاصل نیز سالم می‌مانند. از آغاز ۴۰ تا ۵۰ سالگی سرعت ترمیم مفاصل شروع به کم شدن می‌کند و اگر این آهستگی زیادتر شود، روز به روز سلولهای مفاصل با تحمل کار زیاد ناتوانتر می‌شوند و این آغاز آرتروز است.

اولین قسمتی که در آرتروز آسیب می‌بیند غضروف است که نا هموار و فرسوده می شود. بعد از تخریب غضروف استخوانهای مجاور دچارضایعه می گردند و در آخر سفت شدن مایع مفصلی و کپسول مفصلی رخ می‌دهد.
آرتروز بیشتر مفاصل تحت فشار از جمله مفصل انگشت، زانو، لگن، کمر را درگیر می‌کند و مفاصل مچ، آرنج و شانه کمتر درگیر می‌شوند.
نشانه‌های آرتروز:

درد مفصل، خشکی مفصل بعد از یک دوره بی فعالیتی مانند خوابیدن یا نشستن، تورم و سفتی در یک مفصل یا بیشتر، محدودیت حرکت. این علائم بعد از فعالیت سنگین شدیدتر می‌شوند. در مراحل اولیه بیماری مفصل بعد از ورزش یا کار زیاد دچار درد می‌شود.
اگر چه علت دقیق آرتروز شناخته شده نیست اما بعضی معتقدند که تخریب مفصل در پاسخ به استرس فیزیکی، فعالیت شدید بدنی و ضربه وارده به غضروف شدید می شود. با تخریب غضروف انتهای استخوان، مفصل شکل طبیعی خود را از دست می‌دهد. به علاوه بافت مفصلی تخریب شده سبب آزاد کردن ماده‌ای به نام پروستوگلندین شده که مسئول درد و تورم مفصل است.
درمان آرتروز زانو چه مراحلی دارد؟

الف. تغییر وضعیت زندگی : کاهش وزن – اجتناب از راه رفتن طولانی پریدن یا بالا رفتن از پله

ب. ورزش: انجام تمرینات ورزشی مناسب و ورزشهای آبی میتواند سبب بهبود وضعیت مفصل زانو و جلوگیری از پیشرفت بیماری شود.

ج :استفاده از وسایل کمکی: استفاده از زانوبند یا عصا سبب کاهش فشار به زانوی مبتلا میشود

د: درمان داروی: استفاده از داروهای ضد التهاب و غضروف ساز خوراکی خصوصا در مراحل ابتدایی بیماری سبب کاهش التهاب و درد میگردد و فعالیت مفصل را بیشتر مینماید.

ه: تزریق داخل مفصلی:

تزریق کورتیکو استروئید به داخل زانو: سبب کاهش التهاب و درد مفصل میشود اگرچه ممکن است این اثر برای چند هفته تا چند ماه دوام داشته باشد و نیاز به تکرار پیدا کند.

تزریق داخل مفصلی اسید هیالورنیک که با نامهای تجاری مختلفی موجود میباشند میتواند کیفیت مایع مفصلی را بهبود بخشیده و سبب اصلاح فعالیت مفصل شوند.

منبع:ورزش درمانی,پزشکان بدون مرز

Share →