اگرچه روماتیسم در درجه اول مفاصل را تحت تاثیر خود قرار می دهد، اما گاهی باعث بیماری های ریه نیز می گردد. کسانی که سال هاست به بیماری روماتیسم مبتلا هستند و کسانی که بین سنین ۵۰ و ۶۰ قرار دارند به نظر می رسد با احتمال بیشتری در معرض خطر بیماری های ریه ناشی از روماتیسم باشند. با این حال، گاهی مشکلات ریه قبل از التهاب و درد مفاصل ناشی از روماتیسم، خودش را نشان می دهد.

مشکلات ریوی که اغلب با روماتیسم مرتبط هستند شامل موارد زیر است:

-زخم داخل ریه ها: زخم شدن مربوط به التهاب طولانی مدت (بیماری ریوی درون شبکه ای) ممکن است باعث تنگی نفس، سرفه خشک مزمن، خستگی، ضعف و از دست دادن اشتها شود.

-ندول های ریوی: توده های کوچک ممکن است در ریه ها (ندول های روماتیسمی) و یا دیگر قسمت های بدن تشکیل شود. ندول های ریه معمولا باعث نشانه یا علامتی نمی شوند و خطری برای سرطان ریه محسوب نمی گردند. با اینحال، در برخی موارد یک ندول می تواند پاره شده و باعث کلاپس ریه (جمع شدگی ریه) شود.

بیماری پلور: بافتی که ریه ها را احاطه کرده به پرده جنب مشهور است و در بیماران روماتیسمی ممکن است دچار التهاب شود. التهاب پرده جنب اغلب با افیوژن پلور همراه است –تجمع مایع بین دو لایه پرده جنب- . گاهی مایع خود بخود ناپدید می شود. یک افیوژن فلور بزرگ با این حال می تواند باعث تنگی نفس شود. بیماری پلور ممکن است باعث تب و درد به هنگام تنفس شود.

اگر به روماتیسم مبتلا هستید و هرگونه مشکل تنفسی غیر قابل توضیح داشتید، سریعا با پزشک خود تماس بگیرید. گاهی پزشک هدف را درمان بیماری روماتیسم زمینه ای که باعث این مشکل شده است قرار می دهد. در موارد دیگر نیز درمان شامل داروهایی جهت سرکوب سیستم ایمنی یا فرآیندی است که مایع را از ریه ها خارج کند./

Share →