post_image

جراحی لیگامان متقاطع

زانویی که باید روی آن عمل جراحی بازسازی لیگامان متقاطع قدامی انجام شود باید دامنه حرکتی خوبی داشته و بدون تورم باشد. پس اگر بیمار بدنبال ضربه اخیر دچار پارگی شده است ابتدا باید چند هفته صبر کند تا التهاب و تورم زانویش کم شود. در این مدت باید نرمش های خاصی تحت یک برنامه مشخص توسط بیمار انجام شود تا دامنه حرکتی مفصل طبیعی شود. تنها پس از طی این مراحل است که بیمار میتواند تحت عمل جراحی قرار گیرد. در این چند هفته بیمار از زانوبندهای بخصوصی استفاده میکند تا از فشار و آسیب بیشتر به زانو جلوگیری شود.

آرتروسکوپی زانو

گرچه این عمل جراحی را میتوان با شکاف دادن پوست روی زانو و باز کردن مفصل زانو هم انجام داد ولی امروزه جراحی، بیشتر به روش آرتروسکوپی انجام میشود. در این روش ابتدا گرافت از محل دهنده گرفته میشود و سپس با انجام آرتروسکوپی داخل زانو دیده میشود. زیر دید مستقیم آرتروسکوپ به توسط دریل های بخصوصی، در محلی که تاندون قبلی به سطح بالایی درشت نی چسبیده بود سوراخی شبیه یک تونل ایجاد میشود که از کمی پایینتر، از استخوان خارج میشود. همین کار را برای محل اتصال قبلی تاندون به ران هم انجام داده و تونلی در ران درست میکنند.

سپس گرافت را در داخل زانو طوری قرار میدهند که دو سر آن در دو تونل مذکور قرار گیرد. با این کار گرافت در محل تاندون قبلی قرار میگیرد. در این حال باید دو سر تاندون را در تونل های ایجاد شده محکم و ثابت کرد. این کار به توسط پیچ یا واشر یا وسایل دیگر انجام میشود.

عوارض بازساری لیگامان صلیبی قدامی

    عفونت : احتمال آن حدود دو در هزار است.

انتقال بیماری ویروسی به بیمار : در روش آلوگرافت احتمال انتقال هپاتیت سی و یا ایدز حدود یک در میلیون است.

کاهش حس قسمت بالایی ساق

لخته شدن خون در ساق

باقی ماندن ناپایداری. بسته به نوع عمل احتمال آن بین 3 تا 30 درصد متغیر است.

خشکی زانو در 5 تا 25 درصد موارد ممکن است بعد از جراحی بوجود آید.

احتمال پارگی تاندون کشکک یا شکستگی کشکک

آسیب صفحه رشد بالایی زانو اگر جراحی در سنین نوجوانی و قبل از بسته شدن صفحه رشد انجام شود.

درد کشکک. احتمال آن بسته به روش استفاده شده بین 5 تا 50 درصد است. در روش استفاده از تاندون کشکک احتمال درد در حین زانو زدن 40 درصد است.

شیوع پارگی رباط

با توجه به شيوع بالای پارگی رباط متقاطع جلويی در ورزشکاران، روش­های متعددی جهت بازسازی آرتروسکوپيک اين رباط پيشنهاد شده ­است. هدف از اين بررسی، مقايسه پايداری زانو با دو روش جراحی «تک باندل» و «دوباندل» بود.

مدل کامپيوتری زانو به همراه رباط‌های مفصل زانو ساخته شد. اين مدل پس از بازسازی رباط به روش تک و دو باندل، ابتدا در ۳۰درجه خمش زانو تحت با­رهای مجزای جلويی، گشتاور والگوس و گشتاور چرخشی قرار گرفت. در حالت دوم، در طول خمش تحت وزن‌گذاری از حالت راست تا ۷۰درجه خمش، نيروی جلويی ۱۳۴ نيوتن وارد شد. در حالت سوم، زانو تحت بارگذاري­ چرخشی که ‌مي­تواند منجر به آسيب رباط متقاطع شوند قرار گرفت.

نتايج نشان دادند در شبيه‌سازی تفاوت محسوسی بين دو روش جراحی بارگذاری ايزوله بدست نيامد. ولی در مدل‌های تحت وزن دوم و سوم کشش رباط در «دو باندل» ۴ برابر بيشتر از هريک از رباط‌های «تک باندل» بود. در مدل دوم، «تک باندل» در بيشترين حالت ۷ ميلی‌متر جابجايی بيشتری نسبت به «دو باندل» داشت. در مدل سوم «دو باندل» نسبت به «تک‌باندل» مقاومت بيشتری در برابر گشتاور والگوس داشت و ميزان چرخش داخلی نيز در «دو باندل» کنترل شده­تر بود.

از نظر بيومکانيکال نتيجه تست عملکردی و پايداری زانو در بازسازی پيوند به روش «دوباندل» در حرکات غير­ايزوله و سه‌بعدی بهتر از «تک باندل» می‌باشد.

منبع:ایران ارتوپد,مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

Share →