post_image

تاندون ها بندهایی از بافت فیبری هستند که عضله را به استخوان متصل می نمایند. تاندونیت (التهاب و تورم تاندون) آسیبی است که اغلب در اثر فشار مکرر بر تاندون به وجود می آید. تکرار یک حرکت ثابت به تاندون ها آسیب می زند و به تاندونیت منجر می گردد. مفاصلی که اغلب دچار تاندونیت می شوند آرنج، پاشنه و مچ دست هستند.
کسانی که آخر هفته ها به فعالیت های سنگین مانند دو یا بسکتبال می پردازند، اما در طی هفته برای حفظ آمادگی جسمانی خود فعالیتی نمی کنند، معمولا به تاندونیت زانو مبتلا می شوند. اضافه وزن هم می تواند باعث تاندونیت زانو شود. سن بالا نیز عامل دیگر این بیماری است. به مرور زمان، تاندون ها انعطاف خود را از دست می دهند و عضلات پیرامون آنها ضعیف تر می شوند. هر دوی این عوامل به فشار بیشتر بر تاندون ها منجر می گردند. هنگامی که زردپی پشت زانو و عضلات چهارسر ران انعطاف خود را از دست می دهند، احتمال بروز این بیماری بیشتر می شود.

علائم تاندونیت زانو به شرح زیر است:

• دردِ رو یا زیر کشکک زانو
• تورم
• دردی که با فعالیت های خاصی عود می کند و با استراحت آرام می گیرد.
• در موارد خیلی شدید، درد دائمی است و با استراحت بهبود نمی یابد، و حتی خواب را نیز مختل می سازد.
توصیه های ساده زیر به شما کمک می کند درد ناشی از تاندونیت را پایان بخشید.

تاندونیت چهار سر، تحت عنوان تاندونیت زانو نیز نامیده می شود. تاندونیت زانو، التهاب و تحریک تاندون چهار سر است و در میان ورزشکاران و افرادی که بسیار فعالند، شایع است. این وضعیت در کسانی ایجاد می شود که درگیر فعالیت هایی هستند که بر زانو ها و پاهایشان فشار مضاعف وارد می کند. استفاده بیش از حد از ساختارهای زانو، تاندون و عضله چهار سر ران را  به سمت کشیدگی، تحریک و یا آسیب می برد. این باعث ایجاد درد، ضعف و تورم مفصل زانو می شود.

علت تاندونیت زانو

تاندونیت چهار سر به دلیل وارد شدن استرس بر روی ساختارهای حمایت کننده ی زانو رخ می دهد. پریدن، دویدن و یا حرکات سریع اغلب به التهاب تاندون چهار سر منتهی می شود. استفاده بیش از حد از عضلات به خصوص در طی فعالیت های ورزشی شدید، می تواند در تاندون چهار سر ران ایجاد پارگی های ظریفی کند که منجر به التهاب و درد خواهد شد. در موارد شدید، تاندون عضله چهار سر ممکن است در نقطه ای به دلیل پارگی کامل دچار آسیب دیدگی شود. عوامل مرتبط با استفاده بیش از حد از تاندون، به انواع درونی و بیرونی طبقه بندی می شوند. عوامل بیرونی که به طور بالقوه می تواند باعث این بیماری شود شامل: کفش نامناسب، اشتباهات تمرینی (تناوب، شدت، مدت) و سطح نا مناسب (سطح سخت، سیمانی) می باشد که در یک رشته ورزشی (مانند دویدن) دخیل است. عوامل درونی شامل: سن، انعطاف پذیری و سستی مفصل می باشد. تاندونیت مزمن عضله چهار سر اغلب به نام  tendonosis  موسوم است و زمانی است که تخریب  و  یا ا سکار تاندون وجود دارد. صدمات تاندونی مزمن، در ورزشکاران مسن تر (30 تا 50 ساله) شایع تر است.

درمان تاندونیت زانو

کاهش التهاب ناشی از این بیماری بسیار مهم است. احتمال دارد پزشک شما داروهای ضد درد غیر استروئیدی را به ویژه هنگامی که مشکل بدلیل استفاده بیش از حد باشد، تجویز نماید. اگر به هر دلیلی شما نتوانید از داروهای ضد التهابی استفاده کنید، ممکن است استامینوفن برای کنترل دردتان تجویز شود.

استراحت زانو نیز مهم است. وقتی که در حال استراحت درد وجود ندارد، افزایش تدریجی فعالیت تا زمانی که درد ندارید، مانعی ندارد.

فیزیوتراپی ممکن است در مراحل اولیه تاندونیت چهار سر به کاهش درد و التهاب کمک کند. ماساژ یخ، تحریک الکتریکی و اولتراسوند، انتخاب های دیگری هستند که درد و تورم مرتبط با این بیماری را کاهش می دهند. درمانگر شما ممکن است تمرینات کششی و تقویتی را به منظور تصحیح عدم تعادل عضلانی توصیه کند. استفاده از بریس و باند در اطراف محل آسیب هم مفید است. بریس و باند بر روی پاتلا می تواند به شما در انجام تمرینات و فعالیت هایتان با درد کمتر کمک کند.

اگر فعالیت های بدنی همراه با درد یا تورم باشد، بر روی منطقه باید یخ درمانی انجام شود. گذاشتن یخ نیاید بیش از 20 دقیقه طول بکشد. در موارد تاندینوز مزمن، برای تحریک گردش خون و تسریع بهبود بافت ممکن است از گرما استفاده شود.

منبع:موسسه یوگای علمی نوا,مدیران

Share →