آرتروز یك بیماری پیشرونده و مزمن است و بهبودی قطعی ندارد، اگر بیمار چاق است توصیه میشود وزن خود را كم كند تا فشار روی زانوها و مفصل لگن كمتر شود. علاوه بر آن كارهای زیادی برای بیمار مبتلا به آرتروز میتوان انجام داد و همكاری بیمار در همه موارد بسیار اهمیت دارد. این اقدامات عبارتند از:

فیزیوتراپی سبب جلوگیری یا معالجه محدودیت حركتی و تقویت عضلات اطراف مفصل میشود. با تقویت عضلات، مفصل ثبات بیشتری پیدا كرده و مشكلات بیمار كمتر میشود. برای تسكین درد علاوه بر استراحت نسبی، میتوان ضد دردهایی مانند استامینوفن به مقدار یك تا ٢ قرص، ٣ تا ٤ مرتبه در روز (حداكثر ٨ قرص در روز) مصرف نمود. البته مصرف طولانی مدت استامینوفن عوارض خطرناك كلیوی دارد ولی روی معده اثر بدی ندارد. اگر درد بیمار با استامینوفن بهتر نشد، از آسپرین یا داروهای مشابه آن مانند دیكلوفناك، ایبوپروفن، ایندومتاسین، ناپروكسن و غیره میتوان استفاده كرد. البته این داروها بهتر است تحت نظر پزشك مصرف شود. چرا كه عوارض گوارشی دارند و چنانچه برای مدتهای طولانی و خودسرانه مصرف شوند، میتوانند عوارض كلیوی هم بوجود آورند.

اخیرا داروهایی ساخته شده كه خصوصیات این داروها را دارند، ولی عوارض گوارشی ندارند. از جمله این داروهای جدید سلیكوكسیب میباشد.این داروها درد و تورم مفضلی آرتروز را به طور موقت درمان میكنند، ولی سیر پیشرونده آرتروز را تغییر نمیدهند.آرتروز بیماری غضروف مفصل است و خوردن مواد غذایی محتوی كلسیم گرچه برای پوكی استخوان مفید است، ولی در بهبود آرتروز تاثیری ندارد. چاقی سبب تشدید آرتروز زانوها و آرتروز لگن میشود.راه رفتن زیاد و بالا و پایین رفتن از پلهها آرتروز زانو و آرتروز لگن (آرتروز مفصل ران) را بدتر میكند.گرم كردن مفصل مبتلا به آرتروز به طور موقت درد آن را كم میكند.آرتروز واكسن ندارد.

درمان در این بیماری چگونه است؟

معمولا درمان چهار مرحله دارد که در مرحله ی 1 و 2 سعی می‌ شود با استفاده از فیزیوتراپی، ورزش و درمان با میدان مغناطیسی(مگنت ‌تراپی) اوضاع را بهتر كرد.
جالب است بدانید که موثر بودن میدان مغناطیسی در درمان آرتروز زمانی کشف شد که بیماران مبتلا به سرطان مجبور بودند به مدت 4 هفته تحت درمان با MRI قرار بگیرند تا پزشکان رشد تومور را در آنها بررسی کنند.
تعجب‌ آور این بود که بعد از یک سال، آن دسته از بیماران که آرتروز هم داشتند، خیلی بهتر شدند. البته درمان‌های دیگری مثل تزریق اسید هیالورونیک یا استفاده از قرص‌های کندرویتین و گلوکزآمین هم وجود دارد.

چه زمانی کار به جراحی می ‌کشد؟

از درجه ی دو به بعد باید جراحی انجام شود. تا 20 سال پیش که آرتروسکوپی، یعنی همان جراحی بسته را نداشتیم، اگر مینیسك یك ورزشكار پاره می ‌شد، جراح، زانو را با شکاف بزرگ باز می ‌کرد و تمام مینیسکی را که قسمتی از آن پاره شده بود، برمی ‌داشت و چون فنری وسط غضروف استخوان نبود که بتواند فشار را از بالا به پایین بگیرد، آرتروز به وجود می ‌آمد و منجر به شکستن و راست‌ کردن محور زانو تا تعویض مفصل زانو می‌ شد.
اما امروزه با استفاده از روش‌های جدیدتر مثل آرتروسکوپی، فقط همان قسمت پاره شده ی مینیسک را بر می ‌دارند، یعنی 20 تا 25 درصد آن برداشته می ‌شود و حدود 70 تا 75 درصد آن هنوز در مفصل است که می‌ تواند فشار را قبول کند.
آرتروسکوپی (Arthroscopy) روشی با تهاجم اندک و با عوارض بسیار کمتر از جراحی باز زانوست که در میان مفاصل، آرتروسکوپی زانو بیشتر از دیگر مفاصل رایج شده است.
در روش آرتروسکوپی با استفاده از دو سوراخ کوچک که از یکی از آنها تلسکوپ وارد می‌ شود، تمام جزئیات عمل را می ‌توان بر صفحه ی بزرگی نمایش داد .
تعويض مفصل زانو ، آخرين مرحله درمان در آرتروز زانو می باشد
تزريق ماده ژله به داخل مفصل چنانچه از سوي پزشک انتخاب و تزريق شوند به طور جدي باعث بهبودي شکايات بيماران مي شوند.
داروها در درمان آرتروز زانو نقش بسيار کمي دارند و معمولا مصرف انواع داروهاي مسکن در اين بيماري براي کاهش درد زانو مورد استفاده قرار مي گيرند.
داروهاي مسکن مانند استامينفون، ديکلوفناک، ايندومتاسين، سلکسيب، بهتر است تحت نظر پزشک مصرف شوند و در صورتي که اين داروها زياد مصرف شوند ممکن است بيمار به توصيه هاي بهداشتي و دستورات پزشک توجه نکرده و باعث پيشرفت آرتروز شود.
به علاوه اين داروها عوارض گوارشي داشته و چنانچه براي مدت طولاني مصرف شوند عوارض کليوي به وجود مي آوردند همچنين داروهاي موضعي مانند کپسايسين اثرات شناخته شده دارند و عوارض کلي در بدن ندارند.

منبع: واضح، فيزيوتراپي

Share →