پارگی رباط صلیبی

پاره شدن رباط صلیبی قدامی در زانو میتواند بدون بروز هیچ مشکلی بوده و بیمار سال ها با آن زندگی کند و حتی از وجود آن اطلاع نداشته باشد. از طرف دیگر همین آسیب میتواند موجب بروز مشکلاتی برای بیمار شود که مهمترین آنها احساس ناپایداری و لقی مفصل زانو  است. زانو ممکن است هر چند وقت یکبار پیچ خورده و متورم و دردناک شود.

عوارض جراحی رباط صلیبی

وقتی پارگی رباط صلیبی علامت دار شده و به درمان طبی جواب نمیدهد نیاز به عمل جراحی خواهد داشت. در این وضعیت مسلما مهمترین عوارضی که در صورت عدم درمان برای بیمار خواهد ماند همین عدم پایداری و پیچ خوردن مکرر و بدنبال آن تورم و درد است. در این حال هر بار که زانو پیچ میخورد ممکن است به مینیسک آسیب برسد. همین پیچ خوردگی های مکرر میتواند موجب آسیب به غضروف مفصلی شده و در بلند مدت زمینه ساز بروز آرتروز و ساییدگی مفصلی شود.

post_image

جراحی رباط صلیبی زانو

عمل جراحی بازسازی رباط صلیبی معمولا به روش آرتروسکوپی انجام میشود و مانند هر عمل جراحی دیگری ممکن است با عوارض احتمالی همراه باشد. گرچه احتمال بروز این عوارض کم بوده و جراحی در صورتیکه به درستی انجام شود در حدود 90 درصد موارد موفقیت آمیز است ولی در صورت بروز میتواند مشکلاتی را برای بیمار ایجاد کند. مهمترین این عوارض عفونت در محل جراحی و یا لخته شدن خون در وریدهای عمقی ساق است. مسلما در صورتیکه تکنیک مناسبی در حین جراحی استفاده نشود ممکن است عوارض متعددی ایجاد شود.

همچنین محدودیت حرکتی مفصل زانو میتواند به علت مشکلات تکنیکی در حین جراحی و یا به علت عدم انجام نرمش های طبی بعد از جراحی ایجاد شود. زانو درد و پارگی رباط کشکک و باقی ماندن ناپایداری هم میتوانند از دیگر عوارض احتمالی باشند.

عمل جراحی بازسازی رباط صلیبی معمولا به روش آرتروسکوپی انجام میشود. زمان عمل جراحی در حدود یک ساعت است. بعد از جراحی بیمار تا حدود یک هفته از یک بریس زانو استفاده میکند. پس از آن بریس را خارج کرده و با یک عصا و یا بدون عصا راه میرود. پس از آن نرمش های خاصی را برای بازپروری زانو انجام میدهد. برگشت بیمار به فعالیت های روزمره و ورزشی بتدریج است ولی میتوان گفت ایشان میتواند پس از حدودا سه ماه به فعالیت ورزشی که قبلا انجام میداده است بازگردد.

ورزشکارانی که تحت عمل جراحی ترمیم رباط صلیبی قدامی‌زانو قرار می‌گیرند، پس از گذراندن درمان‌های اولیه فیزیوتراپی باید آماده انجام حرکات دشوارتر شوند تا به تدریج توانایی حضور در ورزش مورد نظر را کسب کنند. برنامه دویدن به‌طور عمده پس از ماه سوم پس از عمل آغاز می‌شود و از اهمیت زیادی برخوردار است. البته پیش از شروع برنامه دویدن باید بتوانید تعدادی از حرکات را زیر نظر فیزیوتراپیست انجام داده تا در صورت آمادگی به شما اجازه شروع دویدن داده شود. به یاد داشته باشید برنامه زیر می‌تواند متناسب با وضعیت شما تغییر کند.

▪ هفته اول: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۴۰۰ متر با شدت ۵۰ درصد بدوید. این دوره را چهار بار و سه روز در هفته تکرار کنید.

▪ هفته دوم: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۸۰۰ متر با شدت ۵۰ درصد بدوید. این دوره را دو بار و سه روز در هفته تکرار کنید.

▪ هفته سوم: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۱۶۰۰ متر با شدت ۵۰ درصد بدوید. در ادامه ۴۰۰ متر راه بروید. این دوره را یک بار و سه روز در هفته انجام دهید.

▪ هفته چهارم: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۴۰۰ متر با شدت ۵۰ درصد بدوید. در ادامه ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۸۰۰ متر با شدت ۷۵ درصد بدوید، سپس ۴۰۰ متر راه بروید . این دوره را دو بار و سه روز در هفته تکرار کنید.

▪ هفته پنجم: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۱۶۰۰ متر با شدت ۷۵ درصد بدوید. در ادامه ۴۰۰ متر راه بروید. این دوره را دو بار و سه روز در هفته تکرار کنید.

▪ هفته ششم: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید سپس ۴۰۰ متر با شدت ۷۵ درصد بدوید. در ادامه ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۸۰۰ متر با شدت ۱۰۰ درصد بدوید و دوره را با ۴۰۰ متر پیاده روی تمام کنید. این دوره را دو بار و سه روز در هفته تکرار کنید.

▪ هفته هفتم: ابتدا ۴۰۰ متر راه بروید، سپس ۱۶۰۰ متر با شدت ۱۰۰ درصد بدوید. در ادامه ۴۰۰ متر راه بروید. این دوره را دو بار و سه روز در هفته انجام دهید.

منبع:وبلاگ علی اسدی,ویستا

Share →